Kriskras over de Mekong

Het regent wel heel hard vannacht en ook tijdens het ontbijt is het nog lang niet droog geworden.  We moeten door het water in de goot langs de weg waden om bij het restaurant te komen. De receptie komt vertellen dat de tuktuk ons 20 minuten eerder komt ophalen dus we proppen eieren en pannenkoeken naar binnen om de tassen in de tuktuk te stapelen. De regen is minder geworden en dat is maar goed ook want we rijden naar een simpele aanlegsteiger waar een open boot ligt te wachten. Dreigende luchten boven de Mekong maar het blijft droog. De extra tijd was wel nodig want om 9 uur rijdt de grote bus voor en die had echt niet op ons gewacht.
Twee uur later worden we met z'n zevenen aan de kant van de weg gezet. Vanaf hier moet je dus zelf uitzoeken hoe je in Don Khong terecht komt. Gelukkig staat er precies één tuktuk te wachten, weinig ruimte om te onderhandelen!
Blijkbaar in laatste jaar een brug aangelegd want het pontje uit de Lonely Planet bestaat niet meer. Door kuilen en plassen worden we uiteindelijk afgeleverd in het hotel. Het druppelt nog een beetje. We lopen naar het restaurant dat is aanbevolen in Tripadvisor. Interessant verhaal over de eigenaar die zowel een restaurant als een Engelse school runt. Opvallend gedreven, dat kwamen we tot nu toe nog niet tegen in Laos. Ik steun zijn goede doel en draag iets bij aan het dak van een nieuwe bamboeschool.
We huren fietsen voor een rondje over het eiland. Best lastig om alle pot holes te vermijden. De rijstveldjes zijn minder strak dan in Vietnam maar wel heel fotogeniek: overal waterbuffels in poeltjes en mensen aan het planten.
Bezweet nemen we een duik in het zwembad dat fraai uitkijkt over de Mekong. Dreigende onweersbuien vormen zich maar behalve wat felle lichtflitsen en knetterende donderslagen komt het niet. Diner aan de Mekong, wat kun je je nog meer wensen?