Trekking langs White Thai en een duik in de waterv

Om 6 uur begint het leven op de rijstveldjes omdat het in de zomer in de ochtend al boven de 35 graden is. We doen een lichte tocht naar wat dorpjes waar White Thai wonen en het wordt wel duidelijk dat de ene familie de rijstplantjes al 2 weken in het veld heeft staan terwijl bij anderen de oude planten nog niet zijn omgeploegd. Ik kan niet helpen denken dat het wel eens wat met de alcohol te maken heeft. Zoals bij zoveel minderheden waar ook ter wereld is alcohol een probleem. Makkelijk te maken van maïs en makkelijker dan werken op het veld.
Onze Ford Transit heeft niet echt de hoogte om alle diepe kuilen te kunnen nemen en onze wandeling begint dus waar de bus niet verder kan. Eerst door een bamboebos, dan komen we bij een stroompje waar gewoonlijk een brug overheen ligt waar een vrouw tol heft van 20 cent pp. Blijkbaar is de brug weggeslagen dus springen we van steen naar steen. Nou ja: de gids springt, Nena probeert spagaat en Fia trekt haar schoenen uit.
Verder lopen we in de brandende zon tot we in een dorpje aankomen en thee drinken. Het is pas kwart over 10 maar het zweet staat op m'n rug. Opvallend dat alle mannen thuiszitten!
Nadat we foto's van dochters en zoons hebben uitgewisseld, stappen we weer de hitte in. De rijstveldjes zijn steil en klein. Met een buffel wordt de klei omgedraaid. Dan als beloning de airco van de bus die een pad afrijdt waarvan je eigenlijk al wel weet dat je niet meer terug omhoog komt. We moeten nog 20 minuten naar het dorpje lopen voor de lunch. Koud biertje verdiend! De chauffeur en gids verdwijnen het huis in om corn whisky te drinken. De weg terug omhoog gaat vlotter maar wat is het heet in de volle zon! Vanaf Xa Thanh Son loopt geen weg volgens de kaart maar wij hobbelen hem toch af. Na een verfrissende beker suikerrietsap gaan we de weg af naar het reservaat van Pu Luong (Lang Dal). Voor een diepe kuil moet de bus omkeren en meteen drommen de scootertjes om ons heen om ons naar boven te brengen. Dat aanbod slaan we af, we hebben nog een hele vakantie voor de boeg. Over wankele bruggetjes komen we bij de ecolodge. Leuk plekje naast een kleine waterval en karaoke bar waar echt heel slecht en heel Vietnamees wordt gezongen. Afkoelen in de waterval, daarna luieren in een groot huis met hemelbed en zitje.
's Avonds wordt hier ons diner geserveerd vanuit onze eigen keuken. Spring rolls vervelen nog niet. Later op de avond drinken we bananenbrandewijn met de gastheer. Nu spreken we al 4 woorden Vietnamees incl proost en goed nacht.