Op m'n knieën door een grot

Vang Vieng is dan wel het Chersonissos van Laos, aan deze kant van de rivier is daar niet veel van te merken. Heerlijk lange nacht en 's ochtends langs de bungalows gelopen voor foto's van rijstveldjes met de karstbergen in de mist.
De tourguide staat inderdaad aan de andere kant van de tolbrug te wachten. Vandaag een privé tour en dat komt prima uit later in de grotten.
Overal zijn hier soort van controleposten en de chauffeur scheurt er hard voorbij. Dat betekent dus een standje en veel verontschuldigingen. Bij het vertrekpunt heel veel Koreanen die in de ganzenpas met zwemvest aan naar de Water Cave lopen. Wij gaan eerst drie andere grotten doorstruikelen. Door de modder,gladde stenen en water van het plafond van de grot is het een benenbrekende toer.
Vooral een grot met drie grote zalen zo'n 100 meter de diepte in, is een uitdaging. In grotten als dit verdwaalden de gedrogeerde jonge toeristen als hun zaklamp ermee ophield. Wij lopen slechts schrammen en modder op broek en benen op.
De mooiste grot is echter de Water Cave. Op een tractor band trek je jezelf aan een touw door een ondergrondse rivier. Als de stroming te sterk wordt, laat je je terugdrijven.
Halverwege de tocht terug is er nog een aftakking. Tijgerend op knieën en ellenbogen door een vernauwing en dan te voet verder over grote kiezels. Au! In het absolute donker leven daar zelfs nog grotspinnen.
Drie westerlingen in badkleding, dat valt wel op. Half in badkleding trekken we verder naar een Hmong dorpje. Deze bevolkingsgroep werkte in de Amerikaanse oorlog samen met de Amerikanen en tijdens de revolutie in 1975 Zijn duizenden gevlucht. Sommigen naar de VS, anderen naar Thailand. Zo'n 10 jaar geleden is een herhuisvesting begonnen van Hmong uit Thailand.
Tenslotte nog een uurtje kajakken op de Han Song. Eerst een paar stroomversnellingen die we zonder moeite nemen. Dan wordt kajak Nena /Paul overmoedig, raakt een rots en Nena valt uit de boot (niet mijn schuld, dan moet je je maar beter vasthouden). Met een nat pak vervolgen we de tocht langs tubing cafés waar de toeristen zich volhijsen met bier om dan weer naar de overkant te dobberen. Vrij onschuldig maar ook langs de rivier de hoge trappen van de tokkelbanen waar vanaf werd gesprongen, zelfs bij laag water.
Als we door Vang Vieng kanoën zie je de gevolgen van de Chinese investeringen. Overal hotels in aanbouw die het aanzien van de stad geen goed doen.
Nog even de stad in om een lovende recensie voor gids Ming te schrijven.
Bij een lokaal restaurant naast de tolbrug smullen we van Tom Yam en meer Thaise gerechten.