Op m'n knieën door een grot

Vang Vieng is dan wel het Chersonissos van Laos, aan deze kant van de rivier is daar niet veel van te merken. Heerlijk lange nacht en 's ochtends langs de bungalows gelopen voor foto's van rijstveldjes met de karstbergen in de mist.
De tourguide staat inderdaad aan de andere kant van de tolbrug te wachten. Vandaag een privé tour en dat komt prima uit later in de grotten.
Overal zijn hier soort van controleposten en de chauffeur scheurt er hard voorbij. Dat betekent dus een standje en veel verontschuldigingen. Bij het vertrekpunt heel veel Koreanen die in de ganzenpas met zwemvest aan naar de Water Cave lopen. Wij gaan eerst drie andere grotten doorstruikelen. Door de modder,gladde stenen en water van het plafond van de grot is het een benenbrekende toer.
Vooral een grot met drie grote zalen zo'n 100 meter de diepte in, is een uitdaging. In grotten als dit verdwaalden de gedrogeerde jonge toeristen als hun zaklamp ermee ophield. Wij lopen slechts schrammen en modder op broek en benen op.
De mooiste grot is echter de Water Cave. Op een tractor band trek je jezelf aan een touw door een ondergrondse rivier. Als de stroming te sterk wordt, laat je je terugdrijven.
Halverwege de tocht terug is er nog een aftakking. Tijgerend op knieën en ellenbogen door een vernauwing en dan te voet verder over grote kiezels. Au! In het absolute donker leven daar zelfs nog grotspinnen.
Drie westerlingen in badkleding, dat valt wel op. Half in badkleding trekken we verder naar een Hmong dorpje. Deze bevolkingsgroep werkte in de Amerikaanse oorlog samen met de Amerikanen en tijdens de revolutie in 1975 Zijn duizenden gevlucht. Sommigen naar de VS, anderen naar Thailand. Zo'n 10 jaar geleden is een herhuisvesting begonnen van Hmong uit Thailand.
Tenslotte nog een uurtje kajakken op de Han Song. Eerst een paar stroomversnellingen die we zonder moeite nemen. Dan wordt kajak Nena /Paul overmoedig, raakt een rots en Nena valt uit de boot (niet mijn schuld, dan moet je je maar beter vasthouden). Met een nat pak vervolgen we de tocht langs tubing cafés waar de toeristen zich volhijsen met bier om dan weer naar de overkant te dobberen. Vrij onschuldig maar ook langs de rivier de hoge trappen van de tokkelbanen waar vanaf werd gesprongen, zelfs bij laag water.
Als we door Vang Vieng kanoën zie je de gevolgen van de Chinese investeringen. Overal hotels in aanbouw die het aanzien van de stad geen goed doen.
Nog even de stad in om een lovende recensie voor gids Ming te schrijven.
Bij een lokaal restaurant naast de tolbrug smullen we van Tom Yam en meer Thaise gerechten.

Een lange en bochtige weg naar Vang Vieng

Een echte moesson ochtend: druilerig en af en toe een flinke regenbui. Niet heel vervelend want we moeten toch 6 uur in de bus zitten naar Vang Vieng. De weg is inderdaad erg bochtig; Primatour had een paar passagiers geholpen, nu werd het een blauw plastic zakje.
Na de bochten verschijnt een vlakte met groene rijstveldjes met ronde karstbergen erachter. Heel fotogeniek.
Tijdens de pauze voor lunch worden Fia en ik aangesproken door studenten die hun Engels willen oefenen. En natuurlijk uiteindelijk prima weten hoe je in het Engels om een dollar vraagt!
Vang Vieng is blijkbaar een berucht party centre in Laos waar Europese en Amerikaanse studenten los gingen op een mix van alcohol en drugs gebruik. Dodelijk als je daarna de wilde rivier afdobbert op een tractorband.
Dat is voorbij sinds de communistische partij de bars heeft gesloten in 2012. Nu verrijzen er allemaal grote betonnen hotels langs de rivier, niet echt authentiek.
Met de tuktuk rijden we naar het hotel. Omdat dat aan de andere kant van de rivier lift brengt de tuktuk ons tot de brug en wij moeten tol betalen om aan de overkant te komen. Bezweet van het gesleep met koffers komen we uiteindelijk aan in ons hutje met airco en uitzicht op de rivier.
Snel naar het dorp om de tocht voor morgen te regelen.
De tempels hier zijn bij lange na niet zo mooi als in Luang Prabang maar het verval en de vele kleuren geven een heel andere sfeer.
We dineren bij een Koreaanse Grill, een mix van steam boat en tafel grill. Lekker en een drukte tussen tientallen Japanners en Koreanen.
In het donker over de tolbrug (weer euro 1/12,000 Kip). Nu naar bed want om 9 uur naar 4 grotten, een Hmong dorpje en kajakken.

Beren en monniken

Een extra dagje Luang Prabang: wat een verrassing! Gisteren ons gehaast om in één dag alles te zien, en dan kom je er 's avonds achter dat er 3 nachten zijn geboekt. In de omgeving is ook van alles te doen. We kiezen voor de waterval waar je kan zwemmen. Er is ook een reservaat voor Aziatische beren die gered zijn uit een farm waar hun gal wordt afgetapt. Zoals altijd weer de Chinese markt die daarachter zit.
De onderhandelingen met de tuktuk gaan goed, de tweede chauffeur brengt ons voor anderhalve ton Kip op en neer.
Er zitten 38 beren in het reservaat waaronder 4 vertederende teddy's. Ze zullen hier vast beter zitten dan in een kooi. Ze spelen er aardig op los tenminste.
Verder langs azuurblauwe poelen en watervallen. Die krijgen zo'n kleur door de reflectie van het zonlicht op deeltjes limestone in het water.
Aan zwemmen komen we niet meer toe. Door een flinke regenbui in de vroege ochtend is het trouwens lekker koel.
Terug in de stad zoeken we weer een restaurant op met kookcursus (tip!). Lekkere smoothie en lemongrass soda. Ook hier weer smullen! Omdat de zon is doorgebroken slenteren we naar de Mekong om over te steken met de pont. Een schipper doet ons echter een beter voorstel en zo steken we met privé boot deze rivier over. Aan de overkant ligt een dorpje met nog een aantal belangrijke wat's. We klimmen 123 treden omhoog  voor een goed uitzicht over Luang Prabang.
Terug bij de boot drinken we nog een colaatje bij de buurman van de schipper Lang.
We besluiten om terug te keren naar het hotel voor een uurtje relaxen. Mooie tijd om aan de blog te werken.
Als de zon begint te zakken, klimmen we naar de stupa boven de stad. Door de laaghangende bewolking valt de zonsondergang tegen. Nena komt in gesprek met een jongeman die net 4 jaar in een boeddhistisch klooster heeft gewoond, vrij gebruikelijk nog steeds in Laos.
Mooie tijd nu om de avondmarkt te proberen. Twee broeken voor 6 euro, het lijkt Primark wel. Tassen vol worden gescoord, en dit is nog maar hij begin!
Nog een licht diner en we zijn net voor de stortbui binnen.

Luang Prabang - de oude hoofdstad

Om half 5 beginnen de monniken al op hun trommels te slaan om iedereen te wekken. Een uur later lopen ze door de stad met hun bedelnap en halen bij vrome bewoners een handje rijst. Natuurlijk zwermen daar de Europese paparazzi doorheen. Iedereen kan fotograferen nietwaar? Wij bekijken het op afstand vanaf het balkon.
Ontbijt is echt Frans inclusief stokbrood. Gisteren alvast de route uitgestippeld. Helaas geen rekening gehouden met de zon!
De markt voor lokale inkopen ligt vol met groente, fruit en dezelfde kleine vogeltjes als gisteren. Daarna naar het Royal Palace, nu een museum over 75 jaar koninkrijk die eindigden met een revolutie in 1975. Aandoenlijke collectie inclusief een totaal verroeste Citroen DS en ee schaalmodel van de Apollo maanlander (gekregen van Nixon). Het belangrijkste is echter de Prabang, een klein Boeddha beeldje  dat het belang aangeeft van de religieuze rol van  Luang Prabang.
Door kleine straatjes klimmen we omhoog naar de top van de heuvel waar een stupa op staat. Het is wel weer warm maar de bomen geven schaduw. Door een klooster loopt het pad, waar ook een reusachtige voetstap van Boeddha ligt. Bij de stupa laten mensen kleine vogeltjes vrij, die brengen geluk.
Van al dat klimmen krijg je honger en we strijken neer aan de oever van de Mekong rivier. Het uitzicht is prachtig, het eten slecht. Zonde want je kunt echt lekker eten in Luang Prabang.
In de brandende zon naar de belangrijkste tempel  ("Wat") Xieng Thong. Een prachtig tempelcomplex waar het goud van de boeddha contrasteert met donkerrode muren. Na zoveel tempels slenteren we naar ons guesthouse langs de rivier Nam Khan. In de tuin tijd om te relaxen en af te koelen.
's Avonds zoeken we een van de beste restaurants aan de waterkant om de Laotiaanse keuken te proberen. Heerlijk!

Lunch met bijenlarven

Heerlijk geslapen bij het ruisen van de waterval. In de douche blijkt een stokje plotseling pootjes te hebben: een wandelende tak van 20 cm!
Ontbijt onder ons huis op palen met banana pancake, en daarna de heuvel op naar een dorpje van jagers. Het wild is inmiddels beschermd, er zitten zelfs beren schijnt het.
Onderweg vissers, kleine dorpjes met winkeltjes en andere bedrijvigheid en overal kippen, eenden en buffels. Al heet om 10 uur.
Gelukkig kunnen we afkoelen in de airco van de bus. De lunch bestaat uit lokale lekkernijen incl gefrituurde bijenlarven en visjes  (met kop en staart). Aan de tafel naast ons worden spreeuwen gegeten die net uit het ei zijn gekropen. Ik sla het aanbod om er ook eentje te eten maar af.
Dan de lange tocht terug naar Hanoi. In de stad is het druk en we moeten ons nog haasten. Langs de rand van het park knippen en scheren kappers met hun spiegel aan het hek opgehangen.
Bijna bij het vliegveld wordt de chauffeur aangehouden. Onduidelijk wat er aan overtreding is geconstateerd maar je gaat niet met ze in discussie.
Op de luchthaven maken we het laatste half miljoen Vietnamese Dong op aan koffie en een broodje.
Het vliegtuigje is klein met propellers. Luang Prabang ligt een uurtje vliegen en ons begin van de tocht door Laos.
We hebben nog net tijd voor een stukje night market en om een ATM te vinden. De munt eenheid in Laos is de Kip waar we een miljoen van nodig hebben.

Trekking langs White Thai en een duik in de waterv

Om 6 uur begint het leven op de rijstveldjes omdat het in de zomer in de ochtend al boven de 35 graden is. We doen een lichte tocht naar wat dorpjes waar White Thai wonen en het wordt wel duidelijk dat de ene familie de rijstplantjes al 2 weken in het veld heeft staan terwijl bij anderen de oude planten nog niet zijn omgeploegd. Ik kan niet helpen denken dat het wel eens wat met de alcohol te maken heeft. Zoals bij zoveel minderheden waar ook ter wereld is alcohol een probleem. Makkelijk te maken van maïs en makkelijker dan werken op het veld.
Onze Ford Transit heeft niet echt de hoogte om alle diepe kuilen te kunnen nemen en onze wandeling begint dus waar de bus niet verder kan. Eerst door een bamboebos, dan komen we bij een stroompje waar gewoonlijk een brug overheen ligt waar een vrouw tol heft van 20 cent pp. Blijkbaar is de brug weggeslagen dus springen we van steen naar steen. Nou ja: de gids springt, Nena probeert spagaat en Fia trekt haar schoenen uit.
Verder lopen we in de brandende zon tot we in een dorpje aankomen en thee drinken. Het is pas kwart over 10 maar het zweet staat op m'n rug. Opvallend dat alle mannen thuiszitten!
Nadat we foto's van dochters en zoons hebben uitgewisseld, stappen we weer de hitte in. De rijstveldjes zijn steil en klein. Met een buffel wordt de klei omgedraaid. Dan als beloning de airco van de bus die een pad afrijdt waarvan je eigenlijk al wel weet dat je niet meer terug omhoog komt. We moeten nog 20 minuten naar het dorpje lopen voor de lunch. Koud biertje verdiend! De chauffeur en gids verdwijnen het huis in om corn whisky te drinken. De weg terug omhoog gaat vlotter maar wat is het heet in de volle zon! Vanaf Xa Thanh Son loopt geen weg volgens de kaart maar wij hobbelen hem toch af. Na een verfrissende beker suikerrietsap gaan we de weg af naar het reservaat van Pu Luong (Lang Dal). Voor een diepe kuil moet de bus omkeren en meteen drommen de scootertjes om ons heen om ons naar boven te brengen. Dat aanbod slaan we af, we hebben nog een hele vakantie voor de boeg. Over wankele bruggetjes komen we bij de ecolodge. Leuk plekje naast een kleine waterval en karaoke bar waar echt heel slecht en heel Vietnamees wordt gezongen. Afkoelen in de waterval, daarna luieren in een groot huis met hemelbed en zitje.
's Avonds wordt hier ons diner geserveerd vanuit onze eigen keuken. Spring rolls vervelen nog niet. Later op de avond drinken we bananenbrandewijn met de gastheer. Nu spreken we al 4 woorden Vietnamees incl proost en goed nacht.